O Primeiro de Maio

O Día Internacional dos Traballadores ou Primeiro de Maio, é a festa por antonomasia do movemento obreiro mundial. É unha xornada que se utilizou habitualmente para realizar diferentes reivindicacións sociais e laborais.

Aínda que na actualidade transcorre como un día festivo en miles de cidades do mundo, o seu pasado é bastante sanguento. A súa celebración débese a que un grupo de traballadores norteamericanos elixiu a data do 1 de Maio de 1886 para reivindicar unha xornada laboral de oito horas diarias, cando o habitual naqueles anos é que as xornadas durasen entre dez e doce horas.

Os feitos que deron lugar a esta celebración contextualizanse na revolución industrial dos Estados Unidos. En 1884, sendo habituais as xornadas laborais de 10 – 12 horas diarias, a American Federation of Labor pretendeu facer valer a seguinte idea:

“Oito horas para o traballo, oito horas para o soño e oito horas para a casa”

Con este lema, escolleuse a data do 1 de maio dese mesmo ano para o inicio da reivindicación. A xornada de folga foi seguida por miles de traballadores e a maioría deles lograron o seu obxectivo coa ameaza dun paro indefinido. Con todo, 340.000 obreiros non conseguiron esta promesa e a folga prolongouse nos días seguinte para lograr o seu obxectivo.

As xornadas de protestas dos días posteriores ao 1 de maio desenvolvéronse con grandes turbulencias, sobre todo na cidade de Chicago, onde varios obreiros e policías perderon a vida nas protestas na rúa, algúns deles ao explotar unha bomba lanzada polos sindicalistas. Cinco sindicalistas foron aforcados e tres condenados a cadea perpetua.

Adolph Fischer, redactor do xornal anarquista “Arbeiter Zeitung”, escribiu unha proclama, que posteriormente levaríalle á forca, e que foi considerada un símbolo da loita contra o poder. A octavilla dicía o seguinte:

Adolph Fischer“Traballadores: a guerra de clases comezou. Onte, fronte á fábrica McCormik, fusilouse aos obreiros. ¡O seu sangue pide vinganza! Quen poderá dubidar xa que os chacais que nos gobernan están ávidos de sangue traballadora? Pero os traballadores non son un rabaño de carneiros. ¡Ao terror branco respondamos co terror vermello! É preferible a morte que a miseria. Si fusílasen aos traballadores, respondamos de tal xeito que os amos recórdeno por moito tempo. É a necesidade o que nos fai gritar: ¡Ás armas!. Onte, as mulleres e os fillos dos pobres choraban aos seus maridos e aos seus pais fusilados, en tanto que nos palacios dos ricos enchíanse vasos de viño custosos e bebíase á saúde dos bandidos da orde. ¡Secade vosas bágoas, os que sufrides! ¡Tende/Tede coraxe, escravos! ¡Levantádevos!.”

Finalmente, algúns sectores patronais aceptaron conceder a xornada de 8 horas a varios centenares de miles de obreiros, poñendo fin con iso ás xornadas de protestas. En 1889 a Internacional Socialista reivindicou a xornada de oito horas para todos os obreiros do mundo mediante unha gran manifestación en todos os países en honor aos Mártires de Chicago.

Na actualidade, unha gran maioría de países celebran o Primeiro de Maio como a orixe do movemento obreiro moderno. Curiosamente, en Estados Unidos non se celebra o Día do Traballador. No seu lugar celebran o Labor Day o primeiro luns de cada setembro.